Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, kendi dünyasında yaşamayı seven Ali adında bir çocuk varmış. Ali, sessizliği sever, çoğu zaman gökyüzüne bakarak hayallere dalarmış. Özellikle yıldızlara bakarken içinden hep aynı cümleyi geçirirmiş: “Bir gün ben de uzaya çıkacağım.” Bu hayalini kimseye pek anlatmaz, hep içinde hep saklarmış.
Bir sabah öğretmeni, “Haftaya serbest proje günü yapacağız,” demiş. Herkes hayalindeki bir şeyi tasarlayıp okula getirecekmiş. Sınıf bir anda heyecanla konuşmaya başlamış; kimi köprü yapacakmış, kimi robot. Ali ise sessizce oturmuş ve aklından geçen fikri fısıldamış: “Ben bir uzay gemisi yapacağım.”
Eve döner dönmez odasına çekilmiş ve plan yapmaya başlamış. Eski kutular, pet şişeler, düğmeler, bantlar, hepsini tek tek toplamış. Bahçedeki büyük masanın üzerine malzemeleri dizmiş ve heyecanla işe koyulmuş. Her parça onun için bir yıldız kadar değerliymiş.
Ama işler düşündüğü kadar kolay gitmemiş. Kartonlar kaymış, bantlar yapışmamış, bazı parçalar bir türlü yerinde durmamış. Tam o sırada yan bahçeden gelen çocuklar duvarın üzerinden bakmış. “Bu mu uzay gemisi? Hadi canım, bununla ancak rüyaya gidilir!” diye alay etmişler.
Ali o an çok üzülmüş, gözlerini yere indirip elindeki makası yavaşça masaya bırakmış. İçinde bir şeyin kırıldığını hissetmiş. O kadar hevesle başlamıştı ama şimdi her şey bir anda anlamsız gelmiş. Masanın başında uzun süre sessizce oturmuş.
O gün boyunca hiçbir şeye dokunmamış. Ne yeniden başlamış ne de düşen parçaları toplamış. Bahçedeki masa öylece kalmış; yarım kalmış bir hayal gibi. Akşam yemeğinde sessizce oturmuş, tabağındaki yemeğe bile bakmamış. Çatalı elinde tutmuş ama ağzına bir lokma bile götürmemiş.
Annesi onun halini fark etmiş ve usulca saçlarını okşamış. Gözlerinin içine bakarak yumuşak bir sesle, “Bazen en güzel yolculuklar, kimsenin görmediği anlarda başlar,” demiş. Ali cevap vermemiş ama o cümle kalbinin içinde küçük bir ışık yakmış. İlk kez kendini gerçekten anlaşılmış hissetmiş.
O gece Ali uzun süre uyuyamamış. Annesinin sözleri kulağında dönüp durmuş. “Kimse görmese de ben biliyorum,” demiş kendi kendine. Sabah olmadan uyanmış ve bahçeye inmiş. Düşen parçaları toplamış, bantları yeniden sarmış. Bu kez içindeki ses daha kararlıymış.
Günler geçtikçe uzay gemisi yavaş yavaş şekillenmeye başlamış. Şişeler motor gibi yanlara yerleşmiş, düğmeler gerçek bir kontrol paneline benzetilmiş. Her parçayı sabırla yerine koymuş, hiçbir ayrıntıyı aceleye getirmemiş. Çünkü artık yaptığı şey bir ödev değil; içindeki hayale giden yolun ta kendisiymiş.
Proje günü geldiğinde Ali, elinde büyük bir kutuyla sınıfa girmiş. Sınıf bir anda sessizleşmiş; herkes kutuya bakmış ama kimse bir şey söylememiş. Öğretmeni yanına gelip uzun uzun inceledikten sonra gülümsemiş. “İşte gerçek bir proje bu,” demiş ve elini Ali’nin omzuna koymuş.
Bir süre sonra, daha önce onunla alay eden çocuklar da yaklaşmış. İçlerinden biri başını öne eğmiş, “Özür dileriz Ali” demiş. “Biz seni biraz küçümsedik o gün”. Diğeri kutuya dokunarak, “Ama bu gerçekten çok güzel” demiş. Ali, hiçbirini kırmamış, sadece başını sallayıp gülümsemiş.
Ardından çocuklar sırayla kutunun içine oturup, düğmelere basarak sesler çıkarmaya başlamış. Biri roket gibi geri sayım yapmış, diğeri hayali pencereden bakarak “Bakın, yıldızlar!” demiş. Bir anda sınıfın içinde küçük bir uzay oyunu başlamış; herkes kendi yolculuğunu hayal etmiş.
Ali ise biraz geride durmuş, arkadaşlarının uzay gemisiyle oynayışını sessizce izlemiş. Kutunun içinden yükselen gülüşleri duydukça gözleri parlamış. Ali’nin Uzay Gemisi Masalının sonunda anlamış ki, bir şeyi birlikte kurmak, tek başına hayal kurmaktan çok daha keyifliymiş.
Ali’nin Uzay Gemisi Masalına benzeyen çocuk masalları okumak için bağlantıya tıklayabilir, masalları sesli olarak dinlemek için instagram sayfamızı ziyaret edebilirsiniz.