Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, denizin hemen kıyısında kurulmuş küçük bir kasabada Ece ve abisi Arda yaşarmış. Ece altı yaşındaymış, Arda sekiz. İkisi de denizi çok severmiş. Kumun kokusunu, dalgaların şıpırtısını, martıların çığlıklarını. Hepsi onlara çocukluk gibiymiş, sıcak ve tanıdık.
Yaz sabahlarında anneleri onlara bir sepet hazırlar, babaları da birlikte yürüyüşe çıkarırmış. En çok sevdikleri şey, sabah serinliğinde deniz kıyısında oynamakmış.
O gün de aynen öyle başlamış.
Ece kovasını almış, deniz kabuğu toplamaya başlamış. Arda ise her zamanki gibi düz taşlar bulup kule yapmaya koyulmuş. Güneş daha tam doğmamış ama ışığı ince ince parlıyormuş. Kıyıya vuran dalgalar, sanki sabah şarkısını söylüyormuş.
Ece bir kayanın yanında eğilmişken bir şey fark etmiş. Kumların üzerinde kıpırtısız yatan, küçük, gri-mavi pulları olan bir balık, çok küçükmüş ve çok yorgun görünüyormuş.
Ece’nin kalbi hop etmiş. “Ardaaa! Çabuk gel!” diye bağırmış.
Arda koşup gelmiş. İkisi de sessizce eğilmiş.
“Yaşıyor mu?” diye sormuş Arda.
“Solungaçları hareket ediyor,” demiş Ece. “Ama çok üzgün gibi.”
Balığın gözleri sanki bir şeyler anlatmak istiyormuş. Ama dili yokmuş. Nefesi zayıfmış. Belli ki denizden kıyıya savrulmuş, yolu kaybetmiş.
Ece hemen kovasını deniz suyuyla doldurmuş. Arda, iki elini ıslatıp balığı dikkatlice almış. Kovanın içine koymuşlar. Minik balık suya girince biraz canlanmış. Hafifçe kıpırdamış. Ama yüzmemiş.
Ece ellerini birleştirmiş, “Onu kurtardık!” demiş sevinçle. Arda da gülümsemiş. “Artık bizim balığımız oldu.”
Ve işte tam burada, her şey yavaşça değişmeye başlamış.
Ece balığın gözlerine bakmış. Minik balık, kovada hareketsizmiş. Ne dönüyor, ne kıpır kıpır geziyormuş. Arda deniz kabukları atmış kovaya, “Bak, oyuncak verdik sana!” demiş ama balık yine sessizmiş.
“Mutlu görünmüyor,” demiş Ece, kısık sesle.
Arda bir süre düşünmüş. “Belki bizi istemiyor değildir. Ama burada olmayı da istemiyor olabilir.”
Ece susmuş. Kovaya bakmışlar uzun uzun. Deniz, birkaç adım ötedeymiş. Mavinin içine uzanan yumuşak dalgalar, sanki çağırıyormuş: “Gel, gel.”
“Peki,” demiş Ece. “Onu seviyoruz ama onun mutlu olmasını istiyorsak, gitmesine izin vermeliyiz.”
Arda başını sallamış. “Sevgi böyle bir şey galiba. Tutmak değil. Bırakmak.”
İki kardeş, kovayı birlikte taşımış. Deniz kıyısına kadar gitmişler. Ece eğilmiş, kovayı hafifçe yatırmış. Minik balık önce hiç hareket etmemiş. Sonra, birden kuyruğunu oynatmış. Suya karışmış. Hafif bir kıpırtı ve sonra yok olmuş.
Bir çizgi gibi geçmiş gözlerinin önünden. Ama sanki kalplerinde bir iz bırakmış.
Ece gözlerini denizden ayıramamış.
“Gitti ama sanki teşekkür etti.”
Arda, dalgalara bakarken usulca cevap vermiş.
“Bence de etti. Ama bizim dilimizle değil. Balıkların dili yok belki ama kalpleri var.”
O gün, Ece ve Arda denizden yalnız dönmemiş. Ellerinde hiçbir şey yokmuş ama içlerinde kocaman bir şey taşıyorlarmış:
Bir canlıya gerçekten iyi gelmenin ne demek olduğunu.
O akşam, Ece yatağında uzanırken, hayalinde minik balığın denizin derinliklerinde mutlu mutlu yüzdüğünü görmüş. Balığın gülümsediğini bile hissetmiş.
Ve Minik Balık Masalından sonra, Ece ile Arda, hiçbir canlıya “bizim” dememiş. Onlara dokunmadan önce, hep bir soru sormuşlar:
“Bu onun için mi, yoksa bizim için mi?”
Minik Balık Masalına benzeyen hayvan masalları okumak için bağlantıya tıklayabilirsiniz. En güzel sesli masallarımızı dinlemek için ise instagram sayfamızı takip edebilirsiniz.